Rose Backroad Force AXS review: 1.367 kilometer op Nederlands gravel

Op 16 maart 2026 reed ik mijn eerste rondje op de Rose Backroad. Een testritje van 23 kilometer, halverwege de middag, om te voelen of alles klopte. Inmiddels staat de teller op 1.367 kilometer verdeeld over 34 ritten, allemaal op de paden rond Utrecht, het Gooi en de Utrechtse Heuvelrug. Genoeg om verder te komen dan de eerste indruk.

Deze review gaat over precies één fiets: de Rose Backroad Force AXS XPLR 1×12 in maat 62, gereden door iemand van 1,95 meter en ruim 91 kilo. Geen testexemplaar dat na twee weken terug moest, geen samenvatting van wat andere reviewers vonden. Wat hieronder staat komt uit mijn eigen Strava-data en uit bijna vijf maanden dagelijks gebruik, inclusief het moment waarop het misging.

De korte versie: als snelle gravelfiets voor Nederlands terrein doet hij precies wat hij belooft. De beperkingen zitten niet in hoe hij rijdt, maar in hoe weinig ruimte hij je laat om ervan af te wijken.

Wat het is en wat het kost

De Backroad is de carbon gravelfiets van Rose, een Duits merk uit Bocholt dat rechtstreeks aan de consument verkoopt. Geen dealernetwerk, geen winkelmarge, en dus meer fiets voor je geld dan bij merken die via de vakhandel lopen. De keerzijde daarvan komt verderop in dit artikel uitgebreid aan bod.

De uitvoering die ik rijd, op een rij:

Onderdeel	Specificatie
Frame	Carbon, cut-out in de zitbuis voor flex
Groepset	SRAM Force AXS XPLR 1×12, volledig elektronisch
Wielen	ROSE GC-Forty carbon, 24 mm binnenvelgbreedte, 37 mm hoog, 1.500 g
Banden	Continental 40 mm
Cockpit	Carbon one-piece Endurance
Bandenvrijheid	45 mm bij 700C, 47 mm bij 650B
Gewicht	8,2 kg opgegeven (maat 57, framekleur blue haze, zonder pedalen)
Maten	47, 50, 53, 55, 57, 59 en 62 cm
Adviesprijs	€ 3.870

Twee dingen over die prijs. Op 22 augustus 2026 staat deze uitvoering bij Rose in de sale voor € 3.050, ruim achthonderd euro onder de adviesprijs van € 3.870. Dat is de Nederlandse prijs inclusief 21 procent btw, die dag gecontroleerd op de productpagina van Rose zelf; op de Duitse site staat dezelfde fiets voor € 2.999 met 19 procent btw. En op maat 62 na is elke maat uitverkocht, alleen nog in de kleur Dusty Purple. Dat is geen toeval: Rose heeft inmiddels een nieuwe generatie Backroad, en dit is de uitloop van de vorige.

Of dat erg is hangt af van wat je zoekt. De nieuwe generatie heeft meer bandenvrijheid, een lager trapasniveau en een opbergvak in de onderbuis, en staat in de vergelijkbare Force AXS-uitvoering op € 4.200 bij Rose in Duitsland, gecontroleerd op 12 augustus 2026. Met Nederlandse btw komt dat neer op circa € 4.270. Dat is ongeveer vierhonderd euro boven de adviesprijs van deze uitloop, en ruim twaalfhonderd euro boven de actieprijs waarvoor hij nu weggaat. Wie een snelle gravelfiets wil en geen bikepackingmachine, koopt met deze uitloop een hoop fiets voor het geld. Wie in de winter door de modder wil, moet verder lezen.

Maat 62 bij 1,95 meter: het gokje dat je online neemt

Bij een fiets van bijna vierduizend euro die je nooit hebt gezien voordat hij op de stoep staat, is maatvoering het echte risico. Rose koppelt zijn maten aan binnenbeenlengte in plaats van aan lichaamslengte, wat eerlijk gezegd de betere methode is. Maat 62 staat voor een binnenbeenlengte van 91 tot 94 centimeter.

Voor mijn 1,95 meter pakte dat goed uit, maar het is wel de grootste maat die er is. Wie langer is dan ik, of dezelfde lengte heeft met een langer bovenlijf, zit zonder vangnet. Dat is een reëel verschil met bijvoorbeeld Canyon, dat bij de Grizl nog een maat boven de mijne heeft. Meet je binnenbeenlengte serieus voordat je bestelt, en houd er rekening mee dat de one-piece cockpit weinig ruimte laat om achteraf bij te sturen. Meer over maatvoering voor lange rijders staat in ons overzicht van gravelfietsen voor fietsers van 1,90 meter en langer.

Een punt dat Rose niet publiceert en dat voor zwaardere rijders wel telt: het maximale systeemgewicht. Op geen enkele productpagina staat een getal. In een oudere Nederlandstalige handleiding van Rose staat 110 kilo voor fiets, rijder en bagage samen. Testers noemen voor de nieuwe generatie 120 kilo. Met mijn 91,6 kilo plus een fiets van ruim negen kilo zit ik daar met kleding, bidons en gereedschap dichter tegenaan dan me lief is. Vraag dit op bij Rose voordat je bestelt, en vraag het schriftelijk.

Hoe hij rijdt op Nederlands terrein

Nederlands gravel is geen gravel. Het is een mengsel van halfverhard fietspad, bospad, mul zand en af en toe een grindstrook, met verwaarloosbare hoogteverschillen. Over mijn 1.367 kilometer zit ik op gemiddeld 173 hoogtemeters per 100 kilometer. Ter vergelijking: dat is minder dan wat je binnen op een rustige Zwift-rit maakt.

Op dat terrein is deze fiets in zijn element. Mijn gemiddelde snelheid over alle 34 ritten komt uit op 30,0 km/u, met een gemiddelde ritlengte van 40 kilometer. Op mijn oude mountainbike reed ik over vergelijkbare paden 22,3 km/u. Dat verschil van bijna acht kilometer per uur is niet alleen de fiets, want de routekeuze verandert mee, maar het geeft aan waar deze Backroad voor gebouwd is. Snelheid over lange, redelijk vlakke stukken.

De langste rit tot nu toe was 128 kilometer op 18 juli, met vier uur en veertien minuten rijtijd. Dat is precies het soort rit waar deze fiets voor bedoeld is, en na afloop had ik geen klachten over houding of vermoeide handen. Het comfortverhaal van Rose draait om twee dingen: een diepe uitsparing in de zitbuis die de zadelpen laat flexen, en een carbon cockpit die microtrillingen moet dempen.

Eerlijk gezegd doet het grootste deel van dat werk de band, niet het frame. Op mul zand en over wortels voel je vooral hoeveel lucht je in je 40 mm banden hebt zitten. Dat is geen kritiek op de Backroad in het bijzonder, want dat geldt voor bijna elke carbon gravelfiets, maar het relativeert de marketing rond flexende zitbuizen. Wie comfort zoekt, wint meer met bredere banden op een lagere druk dan met welk frame-detail dan ook. Welke breedte voor jou logisch is, leggen we uit in gravelbanden: welke breedte kies je.

De grootste beperking: 45 millimeter

Hier zit het echte compromis van deze generatie. Er past maximaal 45 mm band in het frame bij 700C wielen. Dat klinkt ruim, en voor droge zomerpaden is het dat ook. Op 650B-wielen mag er 47 mm in. Dat levert meer bandvolume op bij een vergelijkbare buitenmaat, dus wat extra demping, maar het lost het gebrek aan modderruimte niet op. Maar de rest van het jaar wil je in Nederland juist meer volume, omdat de winst van een bredere band op nat bospad en mul zand groter is dan op welk ander terrein ook.

De opvolger van deze fiets slikt 53 mm. Dat is geen detail, dat is een andere fiets in de winter. Wie deze uitloop overweegt moet zich afvragen of hij het hele jaar door op maximaal 45 mm wil rijden, of dat er nog iets anders in de schuur staat voor als het echt nat wordt.

Bij mij was dat laatste juist de reden om voor deze fiets te kiezen. Voor de winter en het ruigere werk pak ik de mountainbike, dus de gravelfiets hoeft dat niet ook nog te kunnen. Dan mag hij wat mij betreft racy zijn: krap bandbereik, strakke geometrie, gebouwd op snelheid. Wie met een gravelfiets alles wil doen komt bij dit frame eerder klem te zitten dan ik.

Zelf rijd ik nu op 40 mm en overweeg ik naar 45 te gaan voor het najaar. Veel meer speling dan dat is er niet, en met modder erbij wil je marge houden tussen band en frame.

Waar het misging: de derailleur

Het eerlijkste deel van deze review gaat over de dag dat de fiets omviel op de derailleurzijde. Sindsdien is het schakelen nooit meer geworden wat het was. Niet dramatisch, niet onbruikbaar, maar de precisie die je van een elektronische groep verwacht is weg. Op sommige verzetten aarzelt hij, op andere loopt de ketting niet helemaal stil.

Wie dit herkent: dit is het klassieke beeld van een verbogen derailleurhanger. Dat plaatje is een bewust zwak onderdeel dat breekt of buigt zodat je frame en derailleur heel blijven. Zelfs een halve millimeter scheefstand vertaalt zich naar schakelgedrag dat je met afstellen niet meer rechtkrijgt, want je stelt dan een scheve basis recht. De oplossing is de hanger uitlijnen met een richtgereedschap, of vervangen.

Dat klinkt vervelender dan het in de praktijk is. Hangers voor deze fiets zijn gewoon goed verkrijgbaar. De aandrijving is van SRAM en het bijbehorende hangertje bestel je los, bij Rose zelf, bij SRAM-dealers of bij webshops die niets anders doen dan derailleurhangers per model op voorraad houden. Een paar tientjes en een paar dagen wachten, meer is het niet.

Wat overblijft is dat je het zelf regelt. Voor mij is dat geen minpunt, want sleutelen aan mijn eigen fiets vind ik leuk. Een hanger wisselen is een boutje los en een boutje vast, en met een richtgereedschap controleer je daarna of hij weer recht staat. Wie daar niets aan vindt moet wel meewegen dat een merk zonder dealernetwerk je vaker naar je eigen gereedschapskist stuurt.

Het advies blijft staan: bestel meteen een reservehanger mee als je een Backroad koopt. Die ligt dan in de la op het moment dat je hem nodig hebt, in plaats van dat je een weekend niet rijdt. Voor de rest is het onderhoud van deze fiets onopvallend geweest, wat een compliment is.

Wat me opvalt na bijna vijf maanden

De elektronische groep is beter dan ik verwachtte. Vooraf vond ik draadloos schakelen op een gravelfiets vooral een dure oplossing voor een niet-bestaand probleem. Na bijna vijf maanden ben ik om. Geen kabels die vervuilen op zandpaden, geen afstelling die met het seizoen verloopt, en de accu die je uit de derailleur trekt om te laden is praktischer dan het klinkt.

De one-piece cockpit is mooi en onhandig tegelijk. Hij ziet er strak uit en de bekabeling is onzichtbaar. Maar er is nauwelijks plek om iets aan je stuur te monteren, en de hoogte aanpassen betekent een nieuwe cockpit kopen in plaats van een spacer verplaatsen. Wie zeker weet dat zijn positie klopt heeft er geen last van. Wie nog zoekt, wel.

De wielen zijn het onderschatte onderdeel. De GC-Forty carbon wielen wegen 1.500 gram en hebben 24 mm binnenvelgbreedte, wat voor 40 tot 45 mm banden precies goed is. Wielen van dit niveau zitten normaal niet op een fiets van drieduizend euro. Bij een rijder van boven de negentig kilo blijven ze stijf aanvoelen, ook op ruw terrein.

Negen kilo in maat 62. Rose geeft 8,2 kilo op voor de referentiemaat. Mijn 62 met pedalen, bidonhouders en computerhouder komt op ongeveer negen kilo uit. Dat is eerlijk, want grotere maten wegen nu eenmaal meer, maar reken niet op het brochuregetal als je lang bent.

Wat er op deze fiets aan kleding meegaat is inmiddels ook getest: de Pas Normal Studios Mechanism-bundel, waarvan de conclusie opvallend veel lijkt op die van de fiets. Uitstekend voor snelle ritten, minder gemaakt voor de lange dagen op grind.

Voor wie is deze fiets, en voor wie niet

Wel: als je vooral snelle ritten van dertig tot honderdtwintig kilometer rijdt over halfverharde paden, als je positie vaststaat, als je binnen de maten valt en als je zelf sleutelt of dat wilt leren. Voor dat profiel is dit in de sale een uitzonderlijk goede koop.

Niet: als je bikepacking met bagage wilt doen, als je het hele jaar door op brede banden wilt rijden, als je zwaarder bent en het systeemgewicht een reëel punt wordt, of als je alles liever door een winkel om de hoek laat regelen wanneer er iets stukgaat. In die gevallen is de nieuwe generatie of een concurrent met een breder bandbereik de betere keuze. Ons overzicht van gravelfietsen onder de 5.000 euro zet de alternatieven op een rij, en in de koopgids voor de beste gravelfiets van 2026 staat het bredere veld.

Het oordeel na 1.367 kilometer

Deze Backroad is een snelle, comfortabele en goed uitgeruste gravelfiets die op Nederlands terrein precies doet waarvoor je hem koopt. De spec is voor het geld moeilijk te evenaren, zeker in de uitverkoop, en de elektronische groep en carbon wielen zijn geen marketingpunten maar merkbaar beter in dagelijks gebruik.

De beperkingen zijn even reëel. Vijfenveertig millimeter bandenvrijheid is krap voor een Nederlandse winter, de cockpit laat je weinig ruimte, en zodra er iets stuk is merk je dat er geen winkel om de hoek zit. Dat laatste is geen fabricagefout maar een keuze in het verdienmodel, en je koopt hem mee voor de prijs.

Zou ik hem opnieuw kopen? Voor de ritten die ik rijd wel. Met een reservehanger in de la, een tweede set banden voor november, en de mountainbike die er toch al stond voor alles wat de Backroad bewust niet doet.